Thursday, February 22, 2007

பிரம்மமாகும் ஏசு கிறிஸ்து

சிறில் அலெக்ஸின் பதிவில் ஜடாயுவும் சிறில் அலெக்ஸுமாக ஒரு அழகிய உரையாடலை தொடங்கியுள்ளார்கள். சித்தாந்த வேற்றுமைகளுக்கு அப்பால் அன்பாலும் பண்பாலும் பாலங்கள் எழுப்ப முடியும் என்பதற்கு ஒரு எடுத்துக்காட்டாக அந்த உரையாடல் அமைந்துள்ளது. இந்நிலையில் புகழ் பெற்ற இறையியல் சிந்தனையாளர் ஆலன் வாட்ஸின் ' Beyond Theology - The Art of Godmanship ' எனும் நூலினை இங்கு நண்பர்களுடன் பகிர்ந்து கொள்வதற்காக இந்த பதிவு.


ஆலன் வாட்ஸ் அடிப்படையில் ஒரு கிறிஸ்தவ இறையியலாளர். கிறிஸ்தவ இறையியலில் முனைவர் பட்டம் பெற்றவர். ஆயின் அவர் பெற்றிருக்கும் பிரபலம் 'கிழக்கத்திய ' ஞான மரபுகளை (வேதாந்தம், ஸென் மற்றும் தாவோ) குறித்த அவர் எழுத்துகளுக்காகவும் விரிவுரைகளுக்காகவும் ஆகும். மேற்கின் மனம் கடந்த நூற்றாண்டில் குறிப்பாக இரண்டாம் உலகப்போருக்கு பின் பெரும் கடைதலுக்கு உள்ளாக்கப்பட்டது. இக்காலகட்டத்தில் தன் ஆன்மிக ஊன்றுகோலாக பல 'கிழக்கத்திய ' மதிப்பீடுகளை உள்வாங்கியது. நிறுவன திருச்சபைகளுக்கு அப்பாலான ஒரு ஆன்மிக வாழ்விற்கான மதிப்பீடுகளை மேற்கத்திய அறிவுலகச் சட்டகம் வழியே வாங்க அது முயன்றது. அம்முயற்சியின் ஒரு முன்னோடியாக ஆலன் வாட்ஸ் அறியப்படுகிறார். இயற்கை, இறை, மானுடம் ஆகியவற்றிற்கிடையேயான உறவுகளில் கிறிஸ்தவ இறையியல் 'கிழக்கத்திய ' தர்மங்களிடமிருந்து சில ஆன்ம பார்வைகளை பெற்றுதான் ஆழமடைய முடியும் என்பது ஆலன் வாட்ஸின் துணிவு. கிறிஸ்தவ இறையியல் பல நூற்றாண்டுகளாக 'கிழக்கத்திய ' தர்ம மரபுகளை அறிந்திருந்தாலும் அவற்றுடனான உரையாடலை கிறிஸ்தவ சபைகள் ஒரு மேல்படியிலிருந்து தான் நிகழ்த்தியுள்ளன. இன்றும் அந்நிலையே தொடர்கிறது. ஆனால் குறிப்பிடத்தக்க விதிவிலக்குகளும் உண்டு. இந்த சூழலில்தான் ஆலன் வாட்ஸ் கிறிஸ்தவ இறையியலின் பரிணாம வருங்காலம் ஆசிய தர்ம மரபுகளிலேயே இருப்பதை காட்டுகிறார். 'இறையியலுக்கு அப்பால் ' எனும் அவரது சிறிய நூல் முக்கியமான ஒன்று.



தமது நூலில் கிறிஸ்தவ இறையியலின் முக்கிய, மைய அங்கங்களான கடவுளும் சைத்தானும் ஒரு நாடக மேடையின் இரு நடிகர்களென தன்னுரையில் கூறுகிறார் வாட்ஸ். அப்படியானால் வாட்ஸ் யார்? அந்நாடகத்தில் வரும் நகைச்சுவையாளன் என தம்மை அறிமுகப்படுத்துகிறார். மனிதனின் தனித்தன்மைக்கு யூதேய-கிறிஸ்தவ இறையியல் முக்கியத்துவம் அளித்துள்ளது. உன்னுள் உறையும் உன் தனித்தன்மை படைப்பாளன் உனக்கு அருளியது. அதை நீ உன் வாழ்வில் எத்தனை நன்றாக பயன்படுத்தினாய் என்பது கிறிஸ்தவ இறையியலில் முக்கிய கேள்வி. யூத இறையியலாளரான மார்ட்டின் பூபர் ஒருமுறை கூறினார், 'இறுதி தீர்ப்பின் போது இறைவன் என்னிடம் நீ ஏன் எலிசா போல நடக்கவில்லை என்றோ அல்லது ஏன் மோசே போல நடக்கவில்லை என்றோ கேட்கப் போவது இல்லை. மாறாக நீ ஏன் மார்ட்டின் பூபர் போல நடக்கவில்லை என்றுதான் கேட்பான். ' 'ஏதுமற்ற மண்ணிலிருந்து உருவாக்கப்பட்ட நீ உன் படைப்பாளன் கண் முன் எவ்வளவு உன்னதமானவன் என நேசிக்கப்படுகிறாய் தெரியுமா ? இந்த நேசத்திற்கு நீ உன்னை தகுதியுடையவன் ஆக்கிக் கொள்ள வேண்டாமா ? ' எனும் கேள்வியே மேற்கின் இறையியலில் மிகப்பெரும் இயங்கு சக்தியாக விளங்குகிறது. சுற்றுச்சூழலுடன் இணைந்த தனித்தன்மைகளுக்கு அப்பால் பின்னி பிணைந்த மானுடத்தை கிறிஸ்தவ இறையியல் உணர இதுவே தடைகல்லாகவும் விளங்குகிறது என்கிறார் வாட்ஸ். இந்து மற்றும் புத்த மரபுகளில் இவ்வுண்மை இயல்பாகவே காணக்கிடைக்கும் ஒன்று. இந்நிலையில் கிறிஸ்தவ இறையியல் ஐரோப்பிய, யூத மற்றும் இஸ்லாமிய பின்புலத்தில் எவ்விதம் பொருந்துகிறதோ அவ்விதமல்ல பாரத சீன ஞான மரபுகளின் பின்புலத்தில் பொருந்துவது. எனில் எவ்வாறு ? ராபர்ட் த நொபிலி பாரத சூழலில் வேத உபநிடதங்கள் 'பழைய ஏற்பாட்டிற்கு ' பதிலியாக்கப்பட வேண்டும் என்றார். அதாவது இந்து மதத்தின் ஆன்மிக தேவையின் வெளிப்பாடாக வேத உபநிடதங்கள், அதன் பூர்த்தியாக கிறிஸ்தவ நற்செய்தி. பல இந்திய கிறிஸ்தவ இறையியலாளர்கள் இந்த முறையை பின்பற்றுவதை காணலாம். வாட்ஸ் இம்முறையிலான இணைப்பை மறுக்கிறார். (பக். 16) ஏன் ? கிறிஸ்தவம் காணும் பிரபஞ்சமல்ல இந்துமதம் காணும் பிரபஞ்சம். இறை இயற்கையே இரண்டிற்கும் மாறுபடுகிறது. 'வாக்களிக்கப்பட்ட மெசையாவின் ' பூர்த்தியாக கிறிஸ்தவ மத நம்பிக்கையை முன்னிறுத்த முடிவது போல, 'தத்வமஸி 'யின் பூர்த்தியாக கிறிஸ்தவ மத நம்பிக்கையை முன்னிறுத்த முடியாதென்பதே இதன் காரணமாகும். கிறிஸ்தவ இறையியலின் பெரும் குறையாக வாட்ஸ் காண்பது அதன் நேரடிபொருள் கொள்ளும் தன்மையையே. 'கிறிஸ்தவ இறைநூலுக்கு விளக்கமளித்தவர்கள் கவிஞர்களல்ல வழக்கறிஞர்கள். எனவேதான் இந்த நேரடிபொருள் கொள்ளும் தன்மை இறையியல் சித்தாந்தமாயிற்று. ஆனால் இந்து ஞான மரபின் பின்புலத்தில் கிறிஸ்தவ இறையியலின் பெரும் சுவர்க்கமும் மீளா நரகமும், அதன் அனைத்து அழகுடனும் கோரத்துடனும் ஒரு பெரும் நாடகத்தன்மையுடன் விளங்க முடியும்.' (பக் 21-22) சில முக்கிய வேறுபாடுகளை வாட்ஸ் இவ்விடத்தில் காட்டுகிறார். இந்து பிரபஞ்ச உற்பத்தி ஒரு நடன அசைவு; கிறிஸ்தவ இறைவனோ பெரும் குயவன். மேற்கில் ஒருவன் தன்னை கடவுள் என்றால் உடனே கேட்கப்படும் இறையியல் எதிர்வினை 'அட எப்படி ஐயா உலகை தாங்கள் 7 நாட்களில் படைத்தீர்கள் ? ' என்பதாக இருக்கும். ஆனால் இந்தியாவில் ஒருவன் தன்னை கடவுள் என்றால், 'ஆகா இறுதியில் உணர்ந்துவிட்டார்கள் வணக்கங்கள் ' என்பதாக இருக்கும். வாட்ஸ் ' அதி-இறையியல் ' (meta-theology) எனும் பதத்தை புகுத்துகிறார்.



கிறிஸ்தவத்தின் புராண கதையாடலிலும் சரி, இறையியல் மரபுகளிலும் சரி அவை அனைத்தும் மாயை மற்றும் லீலை ஆகிய கண்ணோட்டத்தில் காணப்படுகையில் அவை ஆன்ம சாதனைக்கான பாதையாக மாறுவதை வாட்ஸ் தொடர்ந்து காட்டுகிறார். வேடிக்கை கலந்த நடை. ஏனெனில் அவரைப் பொறுத்தவரை உண்மையில் இறைவன் அல்லது பிரபஞ்ச நாடகம் உண்மையில் வேடிக்கையான ஒன்றுதான். பிரபஞ்ச நகைச்சுவை உணர்வின் வெளிப்பாடாக கிறிஸ்தவ இறையியலை அவர் காண்கிறார். ஏசுகிறிஸ்து சிலுவையில் நம் பாவங்களுக்காக மரித்தார் என்பது உண்மையில் தனியான ஆளுமைகளுடன் தனித்தன்மையுடன் நினைத்துப்பார்க்கையில் இயலாத ஒரு காரியமாகிறது. அது (நிறுவன திருச்சபையின் மைய இறையியலில் விளங்குவது போல) வரலாற்று ரீதியிலான உண்மை என கருதப்படும் போது இன்னமும் இயலாத முரணாகிவிடுகிறது. ஆனால் இந்த முரணே மிக அதிகமான அழுத்தத்தை கிறிஸ்தவ தர்க்கத்திற்கு அளித்து ஒரு தருணத்தில் அது முறிகிறது. தனித்துவ ஆளுமை வரலாற்று உண்மை எல்லாம் மறைய சாதனையாளன் உண்மையை அடைகிறான். 'தத்வமஸி ' நோக்கிய பயணமற்ற பயணத்திற்கான 'கோன் ' (Koan) ஆக கிறிஸ்தவ இறையியலின் தன்மை மாறிவிடுகிறது. பின்னர் 'ஸதோரி'(Satori). உதாரணமாக மத்தேயு 24:23-27 இல் இரண்டாம் வருகை குறித்த ஏசுவின் வார்த்தைகளில் இதுவரை கிறிஸ்தவ திருச்சபைகளின் இறையியலாளர்கள் கண்டிராத புதிய பொருளினை நாம் காண முடிகிறது. இங்கு மெசையாவின் இரண்டாம் வருகை புறமும் அகமும் இல்லாததோர் வெளியில் 'மின்னலை ஒப்ப ' வருவதாக கூறப்படுவது ஸென் பயிற்சிகளின் இறுதியில் அல்லது இடையே திடீரென நிகழும் பிரக்ஞயின் திறப்பாக இருக்க கூடும்! (பக் 159-160)


ஒரு சமயத்தின் சடங்குகள் அதன் பிரபஞ்சநோக்கினை காட்டுவதாக அமைவன. பைசாண்டியத்திலும் ரோமையிலும் வளர்ந்த கிறிஸ்தவத்தின் சடங்குகள் ஒரு தீவிர ஒழுங்கின் மிகக்கட்டுப்பாடான தராதரங்கள் நிறைந்த அமைப்பினை வெளிக்காட்டுவதாக அமைகிறது. நகரங்களின் அரசமைப்பிலிருந்து பெறப்பட்டது கிறிஸ்தவ பிரபஞ்ச நோக்கும் சடங்குகளும் என்கிறார் வாட்ஸ் (அவரது மற்றொரு புகழ்பெற்ற நூலான 'Nature, Man and Woman ' இல் இப்பிரச்சனையின் ஆழ வேருக்கு போகிறார்.) ஆனால் ஏசுவோ உயிரியக்க உறவுகளை (Organic) தன் மெய்யியலில் வலியுறுத்தியதாக கூறுகிறார். 'பாசிலிக்காவின் தேவ ஆராதனையில் ஆராதனை பீடமே சிம்மாசனம். ஏசு அப்பெரு மாளிகையின் இறுதியில் சுவரில் முதுகு சாய்த்து, பின்னாலிருந்து எதிரிகள் வராதபடிக்கு, நிற்க அவரது கவனமிகு காவலாளிகளாக மற்றோர் நிற்க அரசவையில் அந்த ஆராதனையில் பங்கேற்பார். ' (பக் 161-162) அடுத்ததாக பாலியல் உறவுகளுக்கு கிறிஸ்தவ இறையியலில் கிடைக்கும் இடத்தை கிறிஸ்தவத்தின் இறை-பிரபஞ்ச-மானுட உறவு குறித்த பார்வைகளின் நீட்சியாக காண்கிறார் வாட்ஸ். உடலுறவு விளைவும் பிரம்மச்சரியமும் எதிர் எதிரானவை எனும் மாயையின் முழுமையான வெளிப்பாடு கிறிஸ்தவ இறையியல் எனும் வாட்ஸ் இது பல தேவையற்ற சர்ச்சைகளையும் பிரச்சனைகளையும், குற்ற உணர்வையும் கிறிஸ்தவ ஆன்மிகவியலாளர்களுக்கு ஏற்படுத்தியுள்ளது என்கிறார். 'வார்த்தை உடலானது குறித்து கிறிஸ்தவம் பூரணமாக உணர வேண்டுமெனில் உடலுறவின், உடலுறவு விழைவின் ஆத்மிக இயற்கை ஏற்கப்பட வேண்டும் ' என்கிறார் வாட்ஸ் (பக். 189) .



யூத கிறிஸ்தவ இஸ்லாமிய மரபுகளில் வந்த ஞானிகள் தம் அகத்தேடலை ஒரு பரிசோதனைக்கு உள்ளாக்கப்படும் விதத்தில் உருவாக்க முடியவில்லை என்கிறார் வாட்ஸ். இதில் இஸ்லாமிய மற்றும் யூத ஞான மரபுகள் குறித்து வாட்ஸ் கூறியதை ஏற்க முடியவில்லை. ஏனெனில் யூதர்கள் தங்களுக்கென சுதந்திரமாக ஒரு சமுதாயத்தில் தம் ஆன்மிக வாழ்வின் விகசிப்பை காண முடியவில்லை. என்ற போதிலும் கபாலா எனும் ஞான மரபு மிக நன்றாகவே அச்சமூகத்தில் வளர்த்தெடுக்கப் பட்டுள்ளது. இஸ்லாமிலும் போப் போன்ற முழுமையான ஆன்ம அதிகாரம் பெற்ற பேரரசராக கலீபா விளங்கியதில்லை. பலவித ஸுஃபி ஞான மரபுகள் வளர்ந்துள்ளன. அவை மத நிறுவனத்தன்மை கொண்ட மெளல்விகளால் ஒடுக்கப்பட்டாலும் வாட்ஸ் கூறும் அகப்பயணத்தின் வரைபடத்தையும், பரிசோதனைகளையும் (பாரத சீன ஞான மரபுகளுக்கு கிடைத்த சுதந்திரத்துடன் இல்லையெனினும், எனவே அவற்றின் சாதனைகள் இன்னமும் மதிப்புடன் உணரப்பட வேண்டியவை) பதிவு செய்து வைத்துள்ளன. இஸ்லாமிய மற்றும் கிறிஸ்தவ நிறுவன சமயங்கள் கடும் யூத வெறுப்பினை தம் இறையியலில் கொண்டிருந்த போதிலும் இஸ்லாமிய ஸூஃபி- யூத கபாலா உறவு செழுமையாக இருந்தது.



ஆலன் வாட்ஸ் வெளிப்படையாகவே கூறுவது போல இந்நூல் முழுவதுமே இந்து பார்வையில் கிறிஸ்தவ இறையியல் அடையவேண்டிய மாற்றங்களை கூறுகிறது. ராபர்ட் த நோபிலி முதல் இன்றைய கிறிஸ்தவ திருச்சபையின் மைய இறையியலாளர்கள் இந்து தருமத்தையும் பிற ஆசிய ஞான மரபுகளையும் காணும் பார்வையை தலைகீழாக மாற்றிப்போடுவதில் இந்நூலின் விளைவு அபாரமானதாக உள்ளது. கிறிஸ்தவத்தை இந்திய மயமாக்குகிறோம் என்று 'இந்திய மயமாக்கப்பட்ட ' கோக் விளம்பரங்களின் இறையியல் சமான முயற்சிகளை காட்டி வருகின்றன கிறிஸ்தவ சபைகள். ஆனால் அவை உண்மையில் தம்மில் அடைய வேண்டிய மாற்றங்களை இந்நூல் கூறுகிறது. இந்து தேசியவாதியும் வரலாற்றறிஞருமான திரு.சீதாராம் கோயல் அவர்களும் இந்து சிந்தனையாளரான ராம் ஸ்வரூப்பும் கிறிஸ்தவம் என்னதான் வெளிப்புற இந்து சின்னங்களை போட்டுக்கொண்டாலும் சில உள்ளார்ந்த மதிப்பீடுகளை தம் இறையியலில் கொண்டிருக்கும் வரை இந்து ஞான மரபின் முழுமையை கிறிஸ்தவத்துடன் இணைக்க முடியாதெனக் கூறினர். கிறிஸ்தவத்தின் இப்பண்பு 'பிடிவாதம் கொண்ட ஆன்மிக தனித்துவம் ' என்றும் இது நாஸிகளின் சித்தாந்தத்திற்கு ஒப்ப உள்ளது என்றும் ஆலன் வாட்ஸ் கூறுகிறார். (பக். 151) இப்பண்பே கிறிஸ்தவத்தின் மதமாற்ற போக்குக்கு மூலவிதை. கிறிஸ்தவம் தான் ஆழப்பட அதனை இழந்தாக வேண்டியது அவசியம். கார்டினல் ராட்ஸிங்கர்* போன்றவர்களின் மதவெறி வத்திகானின் மிக உயர்ந்த பீடங்களில் செல்லுபடியாகும் இந்நாளில், கத்தோலிக்க சபை தன் மத்தியகால இறுகிய இறையியலில் மூழ்கி திளைக்கும் இந்நாளில், ஆலன் வாட்ஸின் இந்நூலில் கூறப்படும் கருத்துகள் ஏற்கப்படுவது கடினம்தான். ஆனால் ஒரு சிறிய குழுவாக கிறிஸ்தவ வேதாந்திகள் இல்லாமலில்லை. பாரதத்தில் ஜோஸப் புலகென்னல், மறைந்த அந்தோணி தி மெல்லா ஆகியோர் குறிப்பிடத்தக்கவர்கள். எனினும், இன்று வேதாந்த கிறிஸ்து உயிர்த்தெழ, ரோம சாம்ராஜ்யாதிபதிகளால் சிலுவையிலறையப்படுகிறது உண்மைக் கிறிஸ்துவின் தேகம்.


நூலிலிருந்து:


'மேற்கத்திய உளவியல் தன் 'சொந்த ' மனதின் நனவிலித்தன்மைகளை கண்டுபிடிப்பதற்கு நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பாகவே பாரதிய மற்றும் சீன ஞானிகள் பிரக்ஞையை நனவின் தளத்தின் எல்லைகளுக்கு அப்பாலுமான இயக்கங்களை உட்கொள்ளும் விதத்தில் விரிவடையவும் ஆழப்படுத்தவுமான பரிசோதனைகளை வடிவமைத்துவிட்டனர். யூத, இஸ்லாமிய கிறிஸ்தவ மரபுகளிலும் ஞானிகள் ஆன்மிக பயிற்சிகள் மூலம் பிரக்ஞையை விரிவடைய செய்து உயர் அனுபவங்களில் திளைத்துள்ளனர் எனினும், அம்மரபுகளில் அகப்பயணத்தின் 'புவியியலை ' ஹிந்து மற்றும் பெளத்த மரபுகளைப் போல கவனமாகவும் விரிவாகவும் பயிலவில்லை. மாறாக மேற்கத்திய மரபுகளில் மனிதனின் ஆன்மா, உயிர் ஆகியவை குறித்த அறிதல் குழப்பமாகவே உள்ளது.


இத்தகைய பரிசோதனைகளிலிருந்துதான் பாரதிய ஞானிகளும் சீன ஞானிகளும் மானுடத்தின் ஆழத்திற்கும் (ஆன்மா) பிரபஞ்சத்தின் ஆழத்திற்கும் (பிரம்மம்) இருக்கும் ஒருமையையும் தொடர்ச்சியையும் உணர்ந்தனர். மாறாக யூத-கிறிஸ்தவ-இஸ்லாமிய பாரம்பரியங்களில் இத்தகைய பரிசோதனை போக்கு இல்லை என்பது மாத்திரமல்ல, அத்தகைய பரிசோதனை போக்கின் எழுச்சி வன்முறைக்கொடுமையால் அடக்கி ஒடுக்கப்பட்டது. எனவேதான் மேற்கத்திய இறையியலின் பிரபஞ்ச நோக்கு வெளிப்படுத்தப்பட்ட புனித நூல்களைச் சார்ந்திருக்கின்றதே ஒழிய பரிசோதனைகளைச் சார்ந்ததாக இல்லை. இன்றைக்கும் மிகவும் பரந்த மனம் படைத்தவர்களாக கருதப்படும் புரோட்டஸ்டண்ட் இறையியலாளர்கள் கூட 'விவிலியம் கூறுவது படி ' என்பதை ஏதோ விவிலியத்தை எழுதியவர்களுக்கு சத்தியத்தை மற்ற காலங்களிலும் மற்ற கலாச்சாரத்தினராலும் அறிய முடிந்ததை விட, நம்மால் அறிய முடிந்ததைக் காட்டிலும் கூடுதலாக அறிய முடிந்தது எனும் பொருளுடன் பயன்படுத்துவதை காணலாம். விவிலியத்தின் பிரபஞ்ச பார்வையோ ஒரு சர்வாதிகார ஏக அரசனின் ஆட்சியாக உலகை காண்கிறது. பரிசோதனை மூலம் அறியப்பட முடிந்த பிரபஞ்ச தரிசனமே இன்று ஏற்கதக்கதாக உள்ளது. ' (பக். 204-206)



Alan Watts, 'Beyond Theology-The Art of Godmanship ' Vintage Books NY,1973. இந்திய விலை (1998) Rs 145/-
*திண்ணையில் இந்த நூல் ஆகஸ்ட் 2 2003 இல் வெளியானது. அப்போது கார்டினல் ராட்சிங்கர் கார்டினலாக இருந்தார். பதினாறாம் ஆசிர்வாதப்பர் எனும் போப் பெனிடிக்ட் 16 ஆகிவிடவில்லை.

9 Comments:

Blogger Muse (# 5279076) said...

When the Pope John Paul visited India he has hinted that Anthony De Mello is actually against Christianity in general, and could be doing the work of anti-christ.

Posting you the official stand point of Catholicism against those like Anthony De Mello below (Please note this is the OFFICIAL notification of Holy Sea, not something taken from an internet rumours site):

***********************************

NOTIFICATION CONCERNING THE WRITINGS OF
FR. ANTHONY DE MELLO, SJ
Congregation for the Doctrine of the Faith
--------------------------------------------------------------------------------

The Indian Jesuit priest, Father Anthony de Mello (1931-1987) is well known due to his numerous publications which, translated into various languages, have been widely circulated in many countries of the world, though not all of these texts were authorized by him for publication. His works, which almost always take the form of brief stories, contain some valid elements of oriental wisdom. These can be helpful in achieving self-mastery, in breaking the bonds and feelings that keep us from being free, and in approaching with serenity the various vicissitudes of life. Especially in his early writings, Father de Mello, while revealing the influence of Buddhist and Taoist spiritual currents, remained within the lines of Christian spirituality. In these books, he treats the different kinds of prayer: petition, intercession and praise, as well as contemplation of the mysteries of the life of Christ, etc.
But already in certain passages in these early works and to a greater degree in his later publications, one notices a progressive distancing from the essential contents of the Christian faith. In place of the revelation which has come in the person of Jesus Christ, he substitutes an intuition of God without form or image, to the point of speaking of God as a pure void. To see God it is enough to look directly at the world. Nothing can be said about God; the only knowing is unknowing. To pose the question of his existence is already nonsense. This radical apophaticism leads even to a denial that the Bible contains valid statements about God. The words of Scripture are indications which serve only to lead a person to silence. In other passages, the judgment on sacred religious texts, not excluding the Bible, becomes even more severe: they are said to prevent people from following their own common sense and cause them to become obtuse and cruel. Religions, including Christianity, are one of the major obstacles to the discovery of truth. This truth, however, is never defined by the author in its precise contents. For him, to think that the God of one's own religion is the only one is simply fanaticism. "God" is considered as a cosmic reality, vague and omnipresent; the personal nature of God is ignored and in practice denied.

Father de Mello demonstrates an appreciation for Jesus, of whom he declares himself to be a "disciple." But he considers Jesus as a master alongside others. The only difference from other men is that Jesus is "awake" and fully free, while others are not. Jesus is not recognized as the Son of God, but simply as the one who teaches us that all people are children of God. In addition, the author's statements on the final destiny of man give rise to perplexity. At one point, he speaks of a "dissolving" into the impersonal God, as salt dissolves in water. On various occasions, the question of destiny after death is declared to be irrelevant; only the present life should be of interest. With respect to this life, since evil is simply ignorance, there are no objective rules of morality. Good and evil are simply mental evaluations imposed upon reality.

Consistent with what has been presented, one can understand how, according to the author, any belief or profession of faith whether in God or in Christ cannot but impede one's personal access to truth. The Church, making the word of God in Holy Scripture into an idol, has ended up banishing God from the temple. She has consequently lost the authority to teach in the name of Christ.

With the present Notification, in order to protect the good of the Christian faithful, this Congregation declares that the above-mentioned positions are incompatible with the Catholic faith and can cause grave harm.

The Sovereign Pontiff John Paul II, at the Audience granted to the undersigned Cardinal Prefect, approved the present Notification, adopted in the Ordinary Session of this Congregation, and ordered its publication.

Rome, from the offices of the Congregation for the Doctrine of the Faith, June 24, 1998, the Solemnity of the Birth of John the Baptist.

+ Joseph Card. Ratzinger, Prefect

+ Tarcisio Bertone, S.D.B.,
Archbishop Emeritus of Vercelli
Secretary





EXPLANATORY NOTE

The writings of the Indian Jesuit priest, Father Anthony de Mello (1931-1987) have circulated extensively in many countries of the world and among people of widely different backgrounds.1 In these works, which often take the form of short anecdotes presented in an accessible and easy-to-read style, Father de Mello collected elements of eastern wisdom which can be helpful in achieving self-control, in breaking the attachments and affections that keep us from being truly free, in avoiding selfishness, in facing life's difficulties with serenity without letting ourselves be affected by the world around us, while at the same time being aware of its riches. It is important to indicate these positive features which can be found in many of Father de Mello's writings. Particularly in the works dating from his early years as a retreat director, while revealing the influence of Buddhist and Taoist spiritual currents, Father de Mello remained in many respects within the boundaries of Christian spirituality. He speaks of waiting in silence and prayer for the coming of the Spirit, pure gift of the Father (Contact With God: Retreat Conferences, 3-7). He gives a very good presentation of the prayer of Jesus and of the prayer that Jesus teaches us, taking the Our Father as his basis (ibid., 42-44). He also speaks of faith, repentance and contemplation of the mysteries of Christ's life according to the method of Saint Ignatius. In his work Sadhana: A Way to God, published for the first time in 1978, Jesus occupies a central place, particularly in the last part ("Devotion," 99-134). He speaks of the prayer of petition and intercession as taught by Jesus in the Gospel, of the prayer of praise and of invocation of the name of Jesus. His book is dedicated to the Blessed Virgin Mary, a model of contemplation (ibid., 4-5).

But already in this work he develops his theory of contemplation as awareness, which seems to be not lacking in ambiguity. Already at the beginning of the book, the concept of Christian revelation is equated with that of Lao-tse, with a certain preference for the latter: "'Silence is the great revelation,' said Lao-tse. We are accustomed to think of Scripture as the revelation of God. And so it is. I want you now to discover the revelation that silence brings" (9; cf. ibid., 11). In exercising an awareness of our bodily sensations, we are already communicating with God, a communication explained in these terms: "Many mystics tell us that, in addition to the mind and heart with which we ordinarily communicate with God we are, all of us, endowed with a mystical mind and mystical heart, a faculty which makes it possible for us to know God directly, to grasp and intuit him in his very being, though in a dark manner..." (ibid., 25). But this intuition, without images or form, is that of a void: "But what do I gaze into when I gaze silently at God? An imageless, formless reality. A blank!" (ibid., 26). To communicate with the Infinite it is necessary "to gaze at a blank." And thus one arrives at "the seemingly disconcerting conclusion that concentration on your breathing or your body sensations is very good contemplation in the strict sense of the word" (ibid., 29-30).2 In his later works, he speaks of "awakening," interior enlightenment or knowledge: "How to wake up? How are we going to know we're asleep? The mystics, when they see what surrounds them, discover an extra joy flowing in the heart of things. With one voice they speak about this joy and love flowing everywhere... How attain that? Through understanding. By being liberated from illusions and wrong ideas" (Walking on Water, 77-78; cf. Call To Love, 97). Interior enlightenment is the true revelation, far more important than the one which comes to us through Scripture: "A Guru promised a scholar a revelation of greater consequence than anything contained in the scriptures... When you have knowledge you use a torch to show the way. When you are enlightened you become a torch" (The Prayer of the Frog I, 86-87).

Holiness is not an achievement, it is a Grace. A Grace called Awareness, a grace called Looking, observing, understanding. If you would only switch on the light of awareness and observe yourself and everything around you throughout the day, if you would see yourself reflected in the mirror of awareness the way you see your face reflected in a looking glass... and if you observed this reflection without any judgment or condemnation, you would experience all sorts of marvellous changes coming about in you (Call To Love, 96).

In these later writings, Father de Mello had gradually arrived at concepts of God, revelation, Christ, the final destiny of the human person, etc., which cannot be reconciled with the doctrine of the Church. Since many of his books do not take the form of discursive teaching, but are collections of short tales which are often quite clever, the underlying ideas can easily pass unnoticed. This makes it necessary to call attention to certain aspects of his thought which, in different forms, appear in his work taken as a whole. We will use the author's own texts which, with their particular features, clearly demonstrate the underlying thinking.

On various occasions, Father de Mello makes statements about God which ignore his personal nature, if not explicitly denying it, and reduce God to a vague and omnipresent cosmic reality. According to the author, no one can help us find God just as no one can help a fish in the sea find the ocean (cf. One Minute Wisdom, 67; Awareness, 103). Similarly, God and each of us are neither one nor two, just as the sun and its light, the ocean and the wave, are neither one nor two (cf. One Minute Wisdom, 34). With even greater clarity the problem of a personal Deity is presented in these terms: "Dag Hammarskjöld, the former UN Secretary-General, put it so beautifully: 'God does not die on the day we cease to believe in a personal deity...'" (Awareness, 126; the same idea is found in "La iluminación es la espiritualidad," 60). "If God is love, then the distance between God and you is the exact distance between you and the awareness of yourself ?" (One Minute Nonsense, 266).

Following from a unilateral and exaggerated apophaticism which is the consequence of the above-mentioned concept of God, criticism and frequent irony are directed toward any attempt at language of God. The relationship between God and creation is frequently expressed with the Hindu image of the dancer and dance: I see Jesus Christ and Judas, I see victims and persecutors, the killers and the crucified: one melody in the contrasting notes...one dance moving through different steps... Finally, I stand before the Lord. I see him as the Dancer and all of this maddening, senseless, exhilarating, agonizing, splendorous thing that we call life as his dance...(Wellsprings: A Book of Spiritual Exercises, 200-201; The Song of the Bird, 16).

Who or what is God and what are men in this 'dance'? And again: "If you wish to see God, look attentively at creation. Don't reject it; don't reflect on it. Just look at it" (The Song of the Bird, 27). It is not at all clear how Christ's mediation for knowledge of the Father enters into such a description. "Realizing that God has nothing to do with the idea I form of God... There is only one way of knowing him: by unknowing!" (Walking on Water, 12; cf. ibid., 13-14; Awareness, 123; The Prayer of the Frog I, 268). Concerning God, therefore, one cannot say anything: "The atheist makes the mistake of denying that of which nothing may be said... And the theist makes the mistake of affirming it" (One Minute Nonsense, 21; cf. ibid., 336).

Nor do sacred scriptures, the Bible included, enable us to know God; they are simply like road-signs which tell me nothing about the city to which I am going: "...I come to a sign that says 'Bombay.' ... That sign isn't Bombay! Actually it doesn't even look like Bombay. It's not a picture of Bombay. It's a sign. That is what the scriptures are, a sign" (Walking on Water, 13). Continuing this metaphor, one could say that a road-sign becomes useless when I have reached my destination; this is what Father de Mello seems to be saying: "The scripture is the excellent portion, the finger pointed toward the Light. We use its words to go beyond conceptions and reach silence" (Walking on Water, 16). Paradoxically God's revelation is not expressed in his words, but in silence (cf. also One Minute Wisdom, 118, 157, 191, etc. Awareness, 101). "In the Bible only the path is indicated to us, as in the Muslim, Buddhist scriptures, etc." ("La iluminación es la espiritualidad," 64).

Thus, what is proclaimed is an impersonal God who stands above all the religions, while objections are raised to the Christian proclamation of the God of love, held to be incompatible with the notion of the necessity of the Church for salvation:

My friend and I went to the fair. THE WORLD FAIR OF RELIGIONS... At the Jewish Stall we were given hand-outs that said that God was All-Compassionate and the Jews were his Chosen People. The Jews. No other people were as Chosen as the Jewish People. At the Moslem Stall we learnt that God was All-Merciful and Mohammed is his only Prophet. Salvation comes from listening to God's only Prophet. At the Christian Stall we discovered that God is Love and there is no salvation outside the Church. Join the Church or risk eternal damnation. On the way out I asked my friend, 'What do you think of God?' He replied, 'He is bigoted, fanatical and cruel.' Back home, I said to God, 'How do you put up with this sort of thing, Lord? Don't you see they have been giving you a bad name for centuries?' God said, 'I didn't organize the Fair. I'd be too ashamed to even visit it' ("The World Fair of Religions" in The Song of the Bird, 186-187; cf. ibid., 189-190, 195).

The teaching of the Church on God's universal salvific will and on the salvation of non-Christians is not presented correctly, nor is the Christian message of God as Love: "'God is love. And He loves and rewards us forever if we observe His commandments.’ 'IF ?’ said the Master, 'Then the news isn't all that good, is it?’" (One Minute Nonsense, 198; cf. ibid., 206). Every concrete religion is an obstacle to arriving at the truth. Furthermore, what is said about the Scriptures is said also about religion in general: "All fanatics wanted to catch hold of their God and make him the only one" ("La iluminación es la espiritualidad," 65; cf. ibid., 28, 30). What matters is the truth, whether it comes from Buddha or from Mohammed, since "the important thing is to discover the truth where all truths come together, because truth is one" (ibid., 65). "Most people, alas, have enough religion to hate but not enough to love" (The Prayer of the Frog I, 104; cf. ibid., 33, 94). When the obstacles that prevent one from seeing reality are listed, religion comes first: "First your beliefs. If you experience life as a communist or a capitalist, as a Moslem or a Jew, you are experiencing life in a prejudiced, slanted way; there is a barrier, a layer of fat between Reality and you because you no longer see and touch it directly" (Call to Love, 30-31). "If all human beings were fitted with such hearts people would no longer think of themselves as Communists or Capitalists, as Christians or Muslims or Buddhists. The very clarity of their thinking would show them that all thinking, all concepts, all beliefs are lamps full of darkness, signs of their ignorance" (ibid., 94; cf. also One Minute Wisdom, 159, 217, on the dangers of religion). What is asserted about religion, is also said concretely about the Scriptures (cf. The Song of the Bird, 186ff; One Minute Nonsense, 19).

The divine sonship of Jesus is diluted into the notion of the divine sonship of all men: "To which God replied, 'A feast day is holy because it shows that all the days of the year are holy. And a sanctuary is holy because it shows that all places are sanctified. So Christ was born to show that all men are sons of God'" (The Song of the Bird, 189). Father de Mello certainly manifests a personal adherence to Christ, of whom he declares himself a disciple (Wellsprings, 122), in whom he has faith (ibid., 113) and who he personally encounters (ibid., 115ff, 124ff). His presence is transfiguring (cf. ibid., 92ff). But other statements are disconcerting. Jesus is mentioned as one teacher among many: "Lao Tzu and Socrates, Buddha and Jesus, Zarathustra and Mohammed (One Minute Wisdom, 2). Jesus on the cross appears as the one who has freed himself perfectly of everything:

I see the Crucified as stripped of everything: Stripped of his dignity...Stripped of his reputation...Stripped of support...Stripped of his God...As I gaze at that lifeless body I slowly understand that I am looking at the symbol of supreme and total liberation. In being fastened to the cross Jesus becomes alive and free...So now I contemplate the majesty of the man who has freed himself from all that makes us slaves, destroys our happiness... (Wellsprings, 95-97).

Jesus on the cross is the man free of all ties; thus he becomes the symbol of interior liberation from everything to which we were attached. But isn't Jesus something more than a man who is free? Is Jesus my saviour or does he simply direct me toward a mysterious reality which has saved him? "'Will I ever get in touch, Lord, with the source from which your words and wisdom flow?... Will I ever find the wellsprings of your courage?'" (Wellsprings, 123). "'The lovely thing about Jesus was that he was so at home with sinners, because he understood that he wasn't one bit better than they were'...The only difference between Jesus and those others was that he was awake and they weren't" (Awareness, 30-31); cf. also "La iluminación es la espiritualidad," 30, 62). Christ's presence in the Eucharist is but a symbol that refers to a deeper reality: his presence in creation. "The whole of creation is the body of Christ, and you believe that it is only in the Eucharist. The Eucharist indicates this creation. The Body of Christ is everywhere and yet you only notice its symbol which indicates to you what is essential, namely life" ("La iluminación es la espiritualidad," 61).

Man's being seems destined to dissolve, like salt in water: "Before that last bit dissolved, the [salt] doll exclaimed in wonder, 'Now I know who I am!'" (The Song of the Bird, 125). At other times, the question of life after death is declared to be unimportant: "'But is there life after death or is there not?' persisted a disciple. 'Is there life before death? -- that is the question!' said the Master enigmatically" (One Minute Wisdom, 83; cf. ibid., 26). "One sign that you're awakened is that you don't give a damn about what's going to happen in the next life. You're not bothered about it; you don't care. You are not interested, period" (Awareness, 42-43, 150). Perhaps with even greater clarity: "Why bother about tomorrow? Is there a life after death? Will I survive after death? Why bother about tomorrow? Get into today" (Awareness, 114). "The idea that people have of eternity is stupid. They think that it will last forever because it is outside of time. Eternal life is now; it's here" ("La iluminación es la espiritualidad," 42).

At various points in his books institutions of the Church are criticized indiscriminately: "My religious life has been completely taken over by professionals" (The Song of the Bird, 63ff). The function of the Creed or the Profession of the Faith is judged negatively, as that which prevents personal access to truth and enlightenment (thus with different nuances, The Song of the Bird, 36, 46-47, 50ff, 215). "When you no longer need to hold on to the words of the Bible, it is then that it will become something very beautiful for you, revealing life and its message. The sad thing is that the official Church has dedicated itself to framing the idol, enclosing it, defending it, reifying it without being able to look at what it really means" ("La iluminación es la espiritualidad," 66). Similar ideas are presented in The Prayer of the Frog I, 7, 94, 95, 98-99: "A public sinner was excommunicated and forbidden entry to the church. He took his woes to God. 'They won't let me in, Lord, because I am sinner.’ 'What are you complaining about?’ said God. 'They won't let me in either!’" (ibid., 105).

Evil is nothing but ignorance, the lack of enlightenment: "When Jesus looks at evil he calls it by its name and condemns it unambiguously. Only, where I see malice, he sees ignorance... 'Father forgive them, for they do not know what they are doing’" [Lk 23:34] (Wellsprings, 215). Certainly, this text does not reflect the entire teaching of Jesus on the evil of the world and on sin; Jesus welcomed sinners with profound mercy, but he did not deny their sin; rather he invited them to conversion. In other passages we find even more radical statements: "Nothing is good or bad but thinking makes it so" (One Minute Wisdom, 104). "Actually there is no good or evil in persons or in nature. There is only a mental judgment imposed upon this or that reality" (Walking on Water, 99). There is no reason to repent for sins, since the only thing that matters is to be awakened to an awareness of reality: "Don't weep for your sins. Why weep for sins that you committed when you were asleep?" (Awareness, 26; cf. ibid., 43, 150). The cause of evil is ignorance (One Minute Nonsense, 239). Sin exists, but it is an act of insanity ("La iluminación es la espiritualidad," 63). Repentance therefore means returning to reality (cf. ibid., 48). "Repentance is a change of mind: a radically different vision of reality" (One Minute Nonsense, 241).

Clearly, there is an internal connection between these different positions: if one questions the existence of a personal God, it does not make sense that God would address himself to us with his word. Sacred Scripture, therefore, does not have definitive value. Jesus is a teacher like others; only in the author's early books does he appear as the Son of God, an affirmation which would have little meaning in the context of such an understanding of God. As a consequence one cannot attribute value to the Church's teaching. Our personal survival after death is problematic if God is not personal. Thus it becomes clear that such conceptions of God, Christ and man are not compatible with the Christian faith.

For this reason, those responsible for safeguarding the doctrine of the faith have been obliged to illustrate the dangers in the texts written by Father Anthony de Mello or attributed to him, and to warn the faithful about them.



NOTES:
1 Not all the works of Father de Mello were authorized for publication by the author himself. Some were published after his death based on his writings, or on notes or recordings of his conferences. In this Explanatory Note, the following editions of his writings are cited: Sadhana: A Way to God (St. Louis, USA: The Institute of Jesuit Sources, 1978); The Song of the Bird (Anand, India: Gujarat Sahitya Prakash, 1982); Wellsprings: A Book of Spiritual Exercises (Anand, India: Gujarat Sahitya Prakash, 1984); One Minute Wisdom (Anand, India: Gujarat Sahitya Prakash, 1985); "La iluminación es la espiritualidad: Curso completo de autoliberación interior" in Vida Nueva (1987) pp. 27/1583 - 66/1622; The Prayer of the Frog, 2 vols. (Anand, India: Gujarat Sahitya Prakash, 1989); Awareness (London: Fount Paperbacks, 1990); Contact with God: Retreat Conferences (Anand, India: Gujarat Sahitya Prakash, 1990); Call to Love: Meditations (Anand, India: Gujarat Sahitya Prakash, 1991); Caminhar sobre as águas: Quebre o ídolo (São Paulo, Brazil: Edições Loyola, 1992), engl. trans. Walking on Water (New York: Crossroad, 1998); One Minute Nonsense (Anand, India: Gujarat Sahitya Prakash, 1992).
2 The Letter of the Congregation for the Doctrine of the Faith on some aspects of Christianmeditation Orationis formas (15 October 1989) seems to make reference to such ideas: "Still others do not hesitate to place that absolute without image or concepts, which is proper to Buddhist theory, on the same level as the majesty of God revealed in Christ, which towers above finite reality" (n. 12: AAS 82 [1990], 369). In this regard, it is also appropriate to recall the teachings on inculturation and interreligious dialogue in the Encyclical Letter of John Paul II Redemptoris missio (cf. nn. 52-57: AAS 83 [1991], 299-305).

http://www.ewtn.com/library/CURIA/CDFDEMEL.HTM

9:44 PM, February 22, 2007  
Blogger Muse (# 5279076) said...

இந்து சிந்தனையாளரான ராம் ஸ்வரூப்பும் கிறிஸ்தவம் என்னதான் வெளிப்புற இந்து சின்னங்களை போட்டுக்கொண்டாலும் சில உள்ளார்ந்த மதிப்பீடுகளை தம் இறையியலில் கொண்டிருக்கும் வரை இந்து ஞான மரபின் முழுமையை கிறிஸ்தவத்துடன் இணைக்க முடியாதெனக் கூறினர். கிறிஸ்தவத்தின் இப்பண்பு 'பிடிவாதம் கொண்ட ஆன்மிக தனித்துவம் ' என்றும் இது நாஸிகளின் சித்தாந்தத்திற்கு ஒப்ப உள்ளது என்றும் ஆலன் வாட்ஸ் கூறுகிறார். (பக். 151)

Christianity cannot expand and deepen as long as its followers not aware of its theological fetters.

Cyril Alex should question the theological constraints and their necessity in the real world, apart from considering them as something of a belief that should not be questioned.

Essentially the problem with Indian Christians is that though they are by heart and by blood Hindus, they do not exactly know what Christian theology per se is, and how it operates as a politico-theological idealogy.

Defending them by quoting spiritual practices of a religion deterring the religious motivation from the point of view is certainly not an intended method Mr. Cyril Alex follows, but his Hindu heart that tries to see the values of practices ignoring chaffs (as per their interpretation).

The attitude is very very good for an individual, certainly not for a society, which is ironically groups individuals.

10:14 PM, February 22, 2007  
Anonymous Anonymous said...

Not sure whether you read the below link, if you have not, please read it.

http://www.thinnai.com/?module=displaystory&story_id=20702221&format=html

11:24 PM, February 22, 2007  
Blogger ஜடாயு said...

அருமையான தலைப்பு. அருமையான கட்டுரை அரவிந்தன். நண்பர் சிறில் இதைப் படித்து என்ன சொல்கிறார் பார்ப்போம்.

// ராபர்ட் த நோபிலி முதல் இன்றைய கிறிஸ்தவ திருச்சபையின் மைய இறையியலாளர்கள் இந்து தருமத்தையும் பிற ஆசிய ஞான மரபுகளையும் காணும் பார்வையை தலைகீழாக மாற்றிப்போடுவதில் இந்நூலின் விளைவு அபாரமானதாக உள்ளது. //

எனக்கு புரியாத ஒன்று என்னவென்றால் இதில் சில கிறித்தவ போதகர்களின் போலித் தனம். ரொம்ப நாளாக இருந்து வந்த கேள்வி.

திருவாசகத்தைப் பற்றி மிக உயர்வாகச் சொல்லி அதை மொழிபெயர்த்த ஜி.யு.போப் (அதைப் படுக்கும்போது கண்ணீர் வருகிறது என்று கடிதம் எல்லாம் எழுதியிருக்கிறார்) தமது மதமாற்ற முயற்சிகளை கொஞ்சமும் நிறுத்தவில்லை என்பதாகவே படித்திருக்கிறேன்.

திருவாசகம் போன்ற உன்னத ஆன்மிக நூலை உருவாக்கிய இந்து மதத்தைப் பின்பற்றி வந்த மக்களை அவர் மதம் மாற்றிக் கொண்டே தான் இருந்திருக்கிறார். இந்தப் பாகன், காட்டுமிராண்டி மதத்தில் இருக்கும் பாவிகள் என்பதாகப் பாவித்துக் கொண்டே இருந்திருக்கிறார்!

அப்போது, இவர் திருவாசகம் பற்றிச் சொன்னது எல்லாம் போலித்தனமா? வேஷம் தானா? கொஞ்சம் நாம் ஏமாந்திருந்தால், மாணிக்கவாசகரே கிறித்தவர் என்பதாகக் கூட இவர் கதைகட்டி விட்டிருக்க வாய்ப்பு இருந்திருக்கிறதோ?

// கிறிஸ்தவத்தை இந்திய மயமாக்குகிறோம் என்று 'இந்திய மயமாக்கப்பட்ட ' கோக் விளம்பரங்களின் இறையியல் சமான முயற்சிகளை காட்டி வருகின்றன கிறிஸ்தவ சபைகள். ஆனால் அவை உண்மையில் தம்மில் அடைய வேண்டிய மாற்றங்களை இந்நூல் கூறுகிறது. //

சரியான பார்வை.

7:20 AM, February 23, 2007  
Blogger அரவிந்தன் நீலகண்டன் said...

எனக்கு புரியாத சில விசயங்களும் இதில் இருக்கின்றன ஜடாயு. நீங்கள் கூறிய அம்சத்துடன் இது எந்த அளவு தொடர்புடையது என தெரியவில்லை. கிரேக்கத்திலிருந்து ஆங்கிலத்துக்கு ஒரு இலக்கியத்தை ஒருவர் மொழி பெயர்க்கிறார் என கொள்வோம் எனில் அவரை ஆங்கிலேயர் கொண்டாடுவர். கிரேக்கர்கள் அப்படி தூக்கி வைத்து கொண்டாட மாட்டார்கள். ஆனால் தமிழிலிருந்து ஆங்கிலத்துக்கு திருவாசகத்தை மொழி பெயர்த்ததற்கு நாம் ஏன் ஜி.யு.போப்பை சிலை வைத்து கொண்டாடுகிறோம்? ஆங்கிலேய நாட்டில் டிபார்ட்மெண்டுகளுக்கு வெளியே ஜி.யு.போப்பை யாருக்காவது தெரிந்தால் பெரிய விசயம். மாக்ஸ்முல்லர், ஜியு போப் போன்றவர்கள் பெரிய மனுசர்கள் ஆவதற்கு நம்முடைய தாழ்வுமனப்பான்மையும் ஒரு காரணம் என்று நினைக்கிறேன். திருவாசகம் ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டு அதில் நெக்குருக ஒரு கிறிஸ்தவ பாதிரியின் நெஞ்சம் கரைந்திருந்தால் அது அந்த பாதிரி செய்த புண்ணியம் என்று சொல்லலாம். அது தமிழின் தெய்வீகத்தன்மைக்கு சான்றாகிவிடாது. தமிழின் தெய்வீகம் சங்கம் அமர்ந்து தமிழாய்வு செய்த முக்கண் முதல்வனாலும் ஆளுடைய பிள்ளையாராலும் அருளப்பட்டது. ஆக, ஒரு கிறிஸ்தவர் ஜியு போப்பை தலை மேல் தூக்கி வைத்து கொண்டாட வேண்டும் என்பதில் ஐயமில்லை. ஆனால் தமிழர் அவரை ஏதோ தமிழுக்கு தொண்டு புரிந்ததாக கூறுவது என்னால் புரிய முடியாத விசயம்.

8:08 AM, February 23, 2007  
Blogger சிறில் அலெக்ஸ் said...

மீண்டும் ஒரு அருமையான விவாதம் முன்னதின் தொடர்ர்சியாய் துவங்குவது கண்டு மகிழ்ச்சியே.

ஆனால் ஒரு கட்டத்துக்குமேல் எல்லா விவாதங்களும் தேவையற்றது என ஒதுங்கிவிடும் ஆள் நான். எதிராளி(?)தன் நம்பிக்கைகளின்படியே வாதிடுகிறார், எனவே என் நம்பிக்கையின்படி என் வாதங்கள் எப்படி சரியோ அதுபோலவே அவரின் நம்பிக்கையின்படி அவரின் வாதங்கள் சரி என விட்டுவிடுவேன்.

Having said that, and also having been 'invited' to comment by a commentor, and having promised(?) Arvind that I would read and comment..

I would do so after reading this fully once again.

I would also say this, that my views may not entirely reflect that of the Church. My sprituality is more formed by DeMelo's writings than anything else.

Some points that come to me simply

When we talk about certain features of Hinduism, we tend to generalise. In practice these great features are all available for use but hardly being used.

because it is also the collective work of Indian Philosophy. So there are several aspects being covered, some times contradicting each other, and depending on who it is that we are speaking to we can pull out a point to our advantage.

But the Chursh functions within barriers. Jesus did not. He broke all possible rules. Free and aware as De'melo would put it.

But then we cannot be teaching Calculas to a cashier. it is unwanted and unneccessary. Hidnuism does not do this mistake either (probably why they excepmted low caste people from reading Vedhas).

Very often when reading DeMelo what remains is questions. If you read his Introductions to his(story) books he would confirm this, that he wishes us to start raising questions. And most of the questions are very very open ended, as would most philosophical questions be. For example, when he says being aware of one's self. What the hell does he mean? it depends on the person who is reading.

He had Hindu (Eastern) fundamentals in the sense that anything open ended (and from India) is Hindu. But nut to neglect his great appreciation of Hindu(Indian) philosopies, which are also religios(Hindu) for the most part.

If we start comparing the Church with the Organised section of Hindu religion what great differences do we find? Nothing great.

Do individuals 'break free' from that? No. Do they deviate a bit from customs? Do they accept other Gods? (even though they are Hindu).

Hinduism allows free spirituality, in its wholse sense. But to a great extend, when it comes to an ordinary individual the difference in being a Hindu and the difference in being a Christian is nothing great.

What makes Hinduism shine is the 'provision' for people to break free (not in all scenarios. This is why Hinduism is a bit difficult to discuss. There is a great divide between what lies beneat(ahich is too good) and what is being practiced. With Christianity what's written (as Churche's laws and rules and theology) and what is being practiced is very close.

Hmmmmm ...

Suddenly realized have some work to complete.. will be back.
Later.. (have planned a lot of work for the weekend. hope I finish at least some of it.)
:)

1:18 PM, February 23, 2007  
Blogger சிறில் அலெக்ஸ் said...

About G.U Pope and Thiruvasagam....

Thiruvasagam is a very well written collection of poetry. The richness of the language used is amazing. (though I have read or heard very little of it). Also the ideology is very very close to Christian ideology. Manickavasagar clearly defines anyone rejecting Siva as God as Idiots, and to be feard for(at least in one song). A thought thet gels right into Christian ideology. If GU Pope was a 'strong' Christian he would have applied the thought to Christ, if he was not then to God in General.

Blissful inferences I should say. A person who has done this so well would be DeMelo. He takes Christian thoughts right out of eastern theologo and mythology. He has also taken non Catholic inferences, for which he has been 'not recognized' by the Church as a Christian writer.

I get tears when I hear the song Janani Janani(thai moogambikai) Does it mean I love Shakthi and worship her?

I love the song, its words aptly describing Shakthi (as believed by Hindus).

Will be back.. with some more stupid 'wise cracks..'

1:43 PM, February 23, 2007  
Blogger ஜடாயு said...

// I get tears when I hear the song Janani Janani(thai moogambikai) Does it mean I love Shakthi and worship her? //

Of course you do, if you think worship is an "expression" and not an "act".

"ஆனால் வினையேன் அழுதால் உன்னைப் பெறலாமே!" என்று திருவாசகம் கூறுகிறது.

In fact, the very idea of Puja is that. Puja comes from the root 'Pu' which means 'to blossom' (like Pushpa, flower). So Puja is an *expression* where your heart blossoms in love. Over time, in practice it has become more of a ritual or act than expression.

9:03 AM, February 24, 2007  
Blogger ஜடாயு said...

// Manickavasagar clearly defines anyone rejecting Siva as God as Idiots, and to be feard for(at least in one song). A thought thet gels right into Christian ideology. If GU Pope was a 'strong' Christian he would have applied the thought to Christ, if he was not then to God in General. //

Agreed. But my question is this - if he was so *touched* by the spiritual moorings of a Hindu saint such that it even strengthened his Christian devotional feeling, why did he NOT stop calling Hindus names? worse, NOT stop destroying the beliefs of Hindus?

This is what I called போலித்தனம்.

அரவிந்தன் சொல்வதை ஒத்துக் கொள்கிறேன். ஜியு போப் போன்றவர்களுக்கு தமிழ் மண்ணில் இவ்வளவு பெயரும் மரியாதையும் உருவானதற்கு தாழ்வு மனப்பான்மை + இந்து விரோத திராவிட அரசியல் தான் காரணம்.

இன்னொரு விஷயம்: திருவாசகம் தந்த மணிவாசகர் பெருமானுக்கு தலைநகர கடற்கரை வீதியில் சிலை இல்லை. சமயக்குரவரான அவர் சிலையைப் பொதுவில் வைக்கலாமோ? எங்கள் செக்யுலர் மதத்தின்படி அது அபசாரம் அல்லவா?

ஆனால், அதை மொழிபெயர்த்தார் என்பதற்காக ஒரு கிறித்தவப் பாதிரியாருக்கு சிலை, அவர் தமிழுக்குப் பெரும் தொண்டு செய்தார் என்ற குறிப்போடு!

அதாவது பரவாயில்லை. ஜியு போப்பைப் போற்றி சிலை வைத்த அதே கும்பல் ஊர் ஊராகப் போய் திருவாசத்தையும், தேவாரத்தையும், குறிப்பாக மணிவாசகர் வாழ்வில் நிகழ்ந்த(அற்புதமான ஆன்மீகக் குறியீடு உடைய) நரிகள் பரிகளான கதையையும் எள்ளி நகையாடி எக்கலித்துக் கேலி செய்தது!

அசலைப் பழித்து போலித்தனம் கலந்த நகலைக் கொண்டாடிய அற்புதப் பகுத்தறிவுக் கூட்டம்!

9:19 AM, February 24, 2007  

Post a Comment

Links to this post:

Create a Link

<< Home