குழந்தை இலக்கியம்: ஒரு சகோதரரின் ஆதங்கம்

குமரி மாவட்ட கிறிஸ்தவ பரதகுல மக்களுக்காக வெளிவரும் 'குமரி பரவை' செப்டம்பர் 2005 இதழில் வெளிவந்த இந்த கட்டுரையை உங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்வதில் உண்மையிலே மகிழ்ச்சி அடைகிறேன். தெளிந்த சிந்தனையும் நேர் கொண்ட பார்வையும் கொண்ட இக்கட்டுரை ஒரு செயல் முனைப்பினை நமக்கு நல்க பாரத அன்னை அருள் புரியட்டும்.

என்ன என்ன வார்த்தைகளோ

A.ஜஸ்டின் திவாகர் (பொழிக்கரை)
அந்த Kinder Garten பள்ளியில் நுழைந்த உடனேயே மழலையரின் மலர்ந்த முகங்கள் வண்ண வண்ண முகங்கள் நெஞ்சை அள்ளும் வடிவங்கள் எங்கும் சந்தோஷம்.
பள்ளிவளாகத்தில் எல்.கே.ஜி இருக்கும் திசையில்தான் அதிக சப்தம் வந்து கொண்டிருக்கிறது. அங்கு மிஸ் எனப்படும் அந்த பெண்மணி அழகிய அபிநயத்துடன் ஆங்கில
குழந்தைகள் பாடல் (ரைம்) கற்றுக்கொடுத்துக் கொண்டிருந்தார். 'Humpty Dumpty had a great fall' என்பதனை அவர் விழுந்து காட்டுவதும் குழந்தைகள் அதை
பார்த்து சிரிப்பதுவும் நன்றாகவே இருந்தது. யு.கே.ஜியிலும் அதே சிரிப்பு. ரைம் தான் வேறு. Jack and Jill இல் Jack fell down and broke his crown தான் நடைபெற்றது. மிஸ்ஸின் அபிநயமும் அற்புதமாக இருந்தது. மாலையில் வீடு திரும்பினால் அங்கும் ஒரு ஆக்ஷன் ரி-ப்ளேதான். ஆனால் ரைம்ஸ் வேறு.Hickery Dickery Dock - அந்த மணி ஓங்கி ஒரு அடி அடிச்சது பாரு எலி ஓடியே போச்சு என்ற இவரது அபிநயத்திற்கு ஏகோபித்த வரவேற்பு. சிறுவர்களின் சிரிப்பொலி.

இரவு படுக்கைக்கு சென்ற போது அன்றைய நினைவுகள் மகிழ்ச்சி தந்தன என்றாலும் ஆங்கில ரைம்களில் ஏதோ ஒரு வறட்சி இருப்பது சிந்தனைக்கு பிடிபட்டது.

• Humpty Dumpty விழுந்ததில் மகிழ்ச்சி
  
  
• Jack and Jill விழுந்ததில் மகிழ்ச்சி
  
• Hickery - இல் எலி பயந்து ஓடியதில் மகிழ்ச்சி
  
• Pussy cat - இல் வெள்ளைக்கார ராணியை பார்க்க சென்ற பூனை அரியணைக்கு கீழே இருந்த எலியை பயப்படுத்தியதில் மகிழ்ச்சி என்பதான ரைம்ஸ்கள்.

இவை சிந்தனையில் வறட்சியா அல்லது சிந்தனையின் வக்கிரமா? என்ற எண்ணத்தை ஏற்படுத்தியது.

லிட்டில் ஜானி விளையாடுவதற்காகவே 'மழையையே வராதே' என்று விரட்டுவதும், Black sheep ஐ - ஆட்டைப் பார்த்தாலே அதன் ரோமத்தை உரிக்க வேண்டும் என்பதும் எந்த வகையில் ஜீவகாருண்ய ஒழுக்கம்? மேற்கூறிய வரிகள் அனைத்தும் ஆங்கிலேயரின் வக்கிர எண்ணங்களின் வெளிப்பாடுகள்தான். நாமும் இதற்கு அடிமையாகிவிட்டோ ம். இந்த எண்ணங்களின் தாக்கம்தான் சினிமாக்களில் கவுண்டமணியும் செந்திலும் கோவைசரளாவும் வடிவேலும் ஒருவரை ஒருவர் மாறி மாறி உதைத்துக்கொண்டிருப்பதை ரசித்துக் கொண்டிருக்கிறோம். இந்த வக்கிர உணர்வு பெற்ற ஆங்கிலேயரிடமிருந்தா நாம் மனித உரிமைகள் பற்றி ஜனநாயகம் பற்றி சிறுபான்மை பாதுகாப்பு பற்றி பாடம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்?

"அன்னையும் பிதாவும் முன்னறி தெய்வம்
ஆலயம் தொழுவது சாலவும் நன்று
தாயிற் சிறந்த கோயிலுமில்லை
தந்தை சொல் மிக்க மந்திரமில்லை
ஓதாமல் ஒருநாளும் இருக்கவேண்டாம்
ஒருவரையும் பொல்லாங்கு சொல்லவேண்டாம்
மாதாவை ஒருநாளும் மறக்க வேண்டாம்
அறம் செய விரும்பு ஆறுவது சினம்
கூடிவிளையாடு பாப்பா
வானரங்கள் கனி கொடுத்து மந்தியுடன் கொஞ்சும்"

என்ற நமது சிறுவர் இலக்கியங்களைக் கற்றுக்கொடுக்கும் போது உற்சாகம் வரவழைப்பதில்லை என்பது உண்மைதான். ஆனால் வாழ்க்கை நெறி இங்குதானே இருக்கிறது?

நமது சிறுவர் இலக்கியங்களில் வாழும் கலையை போதிக்கும் எவ்வளவோ வார்த்தைகள். வாழ்வியலைத் தொலைத்துவிட்ட ஆங்கிலேயரிடமிருந்து வாழ்க்கையை கற்றுக்கொள்ள நமது சிறார்களை பணிப்பது என்ன நியாயம்?

• வாடிய பயிரை கண்டபோதெல்லாம் வாடிய வள்ளலாரின் தேசத்தில்
  
  
• காக்கையையும் குருவியையும் பசுவையையும் நாயையும் தன்னோடு இணைத்துக்கொண்ட பாரதியின் தேசத்தில் இப்படியும் ஆங்கில ரைம்கள் தேவைதானா?

திருக்குறளையும், ஆத்திச்சூடியையும், உலகநீதியையும் கொன்றைவேந்தனையும் பாரதியின் பாப்பா பாடல்களையும் ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்து தொடக்க வகுப்புகளில் கற்பிக்கலாமே? வளரும் தலைமுறையினரை வாழும் நெறிக்கு அழைக்கலாமே!

நன்றி: குமரி பரவை செப்டம்பர் 2005